Handwriting TAG.

Ja, ik ben ook getagged met de handwriting tag. Dankjewel Jorien ;)

Ben er een beetje laat mee, maar goed. Hier gaat die dan:

 

De vragen:

1. What’s your name/your blogger name?
2. What’s your blog’s name/URL?
3. Write “The quick brown fox jumps over the lazy dog.”
4. Favorite quote?
5. Your favorite song?
6. Your favorite band/singers?
7.Anything else you want to say?
8. Tag three to five other people.

(Hopelijk is het een beetje te lezen. Hoe vaak ik wel niet te horen krijg hoe sierlijk mijn handschrift is, maar dat er geen bal van te lezen is ;) …)

 

Verhuizing: Filmpje!

De kwaliteit is niet super. En ik zeg veel uhm, maar ik ben het niet echt gewent om zo in mijn eentje te babbelen.

Ondanks dat we al een week verder zijn en ik het behang voor overal al heb uitgezocht geeft het toch een beetje een indruk.

Duur kind?

Vandaag kreeg ik te horen van een collega dat ik een duur kind was.

Hier schrok ik nogal van en vroeg waarom?

Haar reactie was doordat ik deze winter meerdere paren Uggs hebt gekocht en ik mij “te goed voel” om eigen merk cup  soup te drinken maar altijd de echte.

Ik vind dit echt belachelijk! Omdat ik besluit mij eigen bij elkaar gewerkte centjes uit te geven voor iets wat ik graag heb of eet. Wat ka iemand het nou schelen of ik nou wel of niet echte cup a soup drink. Of dat ik €200 euro uitgeef aan laarzen.

Ik rook niet, ik drink niet en ga nauwlijks naar een kroeg op zaterdag avond.

 

Nu was een andere collega het daar wel mee eens. Die vond het belachelijk dat ik iets meer geld uitgeef aan make-up. Als ik op zo’n moment vertel dat ik voor kwaliteit ga, dat ik het fijn vind om een luxe product te kopen en daar ook blij van kan worden. Word dat belachelijk gevonden, waarom koop ik mijn foundation niet gewoon bij de Hema?

Zelfs mijn lunch werd besproken, die is ook luxe schijnt. Omdat ik tussen de middag graag een soepje eet/drink en ik graag maisbrood eet is dat luxe. Maar dat 95% van de groep belegde broodjes bij de bakker bart halen is dan weer goedkoop?

 

Maar nee ik was egoïstisch wat betreft mijn bestedings patroon. Mijn baan is geen vetpot en voor alle dure dingen die ik/wij kopen, is hard voor gewerkt. Vooral het egoïstische trof mij hard. Hoeveel mooie dingen ik kan kopen of ermee kan doen. Het is niet hetgene dat mij intens gelukkig maakt. Geld heeft wat dat betreft voor mij geen waarde.

Dat jaloezie soms zo gemeen kan zijn omdat wij sparen voor de dingen die wij graag hebben, die ons leven gemakkelijker maakt. Want dat is wel iets dat geld doet, het maakt je niet gelukkig maar alles wel een stuk gemakkelijker.

 

Maar omdat ik dus ik dus “merkgeil” ben, ben ik dus een duur kind. Niet rekening houdend dat ik door al mijn allergieën vaak het b-merk in de supermarkt niet mag hebben. Zowiezo staat het woord “merkgeil” mij niet aan. Ik koop niet iets om de naam, maar om de kwaliteit dat ze bieden. Of het nou van Kruidvat is of van de Bijenkorf.

 

Het meest belachelijke van allemaal is dat de collega die mij hier zo op aanviel hetzelfde bedrag aan het einde van de maand op haar bankrekening gestort krijgt en het enige wat ze daarvan hoeft te betalen is haar telefoonrekening. De rest betalen haar ouders, dus het overige geld heeft ze compleet vrij te besteden en toch komt ze altijd te kort.

 

Sorry ik moest eventjes uitrazen! Ik vind het vreselijk als iemand mij als egoïstisch ziet, terwijl ik dat helemaal niet ben. Dat iemand mij als gierig ziet, terwijl wij zoveel mogelijk goede doelen proberen te steunen (4 op het moment). Maar het ergst van allemaal vind ik dat iemand zo naar over een ander kan denken en ook op zo’n manier uit dat het niet uitmaakt of je er iemand mee pijn doet of niet.

« Vorige berichten