Lizzie haar nieuwe winterjas

IMG00007-20091215-1602Voordat ik een geheel gezeur over mij heen krijg.

Nee Lizzie is niet mijn barbie die ik graag steeds een ander truitje aandoe of een nieuwe hals band.

En nee het is ook niet zielig, zielig is dat ze vanochtend liep te rillen van de kou.

 

Dus het werd tijd voor een jas(dekje). Nu is dat nog best een zoektocht. Maar bij onze vaste dierenwinkel werkt een oud collega van ons en die weet precies dat ik geen jasje wil met strassstenen, capuchons, bontjes of glitters. Maar gewoon iets warms.

En ze had ze eindelijk na weken binnen, gelukkig. Een stoere die winddicht is en gevoerd met fleece. In het begin vond ze het vreselijk en moest haar echt naar huis sleuren, maar ze heeft door dat het lekker warm is. Dus zo heel erg vervelend vind ze het gelukkig niet meer. En om eerlijk te zijn staat het haar best stoer, zo dat zwart met rode en die knalroze riem.

 

Django vind het maar raar, die snapt er helemaal niks van. We hebben dan geluk dat Django hoger op zijn poten staat, een heel stuk groter is en het niet koud heeft. Want hij had zo’n jasje nooit aan willen hebben, zijn halsband was in het begin al een ramp.

Maar toch, mocht ik hem ook maar betrappen op bibberen buiten (en dat het niet komt door een loops teefje), dan is hij toch ook echt aan de beurt voor zo’n stoere winterjas.

 

(foto is onderweg naar huis gemaakt, daarom zit ze aan de riem)

Mathijs en zijn geliefde voetbal

Elke zondag is het feest. Vanuit puppycurses heeft Mathijs een wedstrijd.

En elke zondag komt meneer geblesseerd thuis, is het niet zijn enkel dan is hij wel weer op zijn knie geschopt. Ja voetbal is toch zo’n liefdevolle sport. Een stelletje idioten achter een bal aan.

Het  is dan dat  meneer de hele week zo enorm zielig is en niks kan, maar elke zaterdag avond wonderlijk genezen om de volgende dag weer achter de bal aan te kunnen rennen. Mannen!

 

Behalve deze week.

Gisteren werd ik gebeld door Mathijs.

“Jennifer, kun je naar de voetbal komen? Ik zie niks meer.”

Nu is het niet zo dat de voetbal even om de hoek is, nee op normaal tempo doe je er zo 30 minuten over. Maar door de paniek (lees: adrinaline) was ik er binnen 10 minuten, 10 hele minuten waar ik de eene naar de andere ramp scenario in mijn hoofd had bedacht.

Dus ik kom daar aan, zit meneer heel zielig op het muurtje in zijn (niet meer) witte voetbalbroekje in zijn uppie. En inderdaad hij zag niks meer want hij had mij niet eens zien aankomen op mijn knalblauwe fiets.

Maar gelukkig hij had zijn oudste zus ookal gebeld of die ons op kon halen om naar de dokterspost te gaan, die hadden gezegd dat hij direct moest komen.

 

Onderweg nog meer rampscenario’s want meneer had ook last van zijn nek. (whiplash? hernia? hersenbloeding? etc.).

Nu kon de dokter ons gelukkig vertellen dat hij geluk had gehad en alleen ‘maar’ een zware hersenschudding had. En om de 2 uur wakker gemaakt moest worden en 10 volle minuten terug moest praten.

Nu is hij heel zielig en melkt het natuurlijk heel goed uit met zielig gekreun en gekuch of ik niet even gezellig bij hem kom liggen? Waar het gekuch vandaan komt weet ik ook niet, maar het zal wel bij het hele ‘ik ben zielig’-imago horen.

 

Hoe het nou eigenlijk allemaal is gekomen? Ze moesten voetballen tegen een lomp team die niet zo goed tegen hun verlies konden. Mathijs was al meerdere keren onderuit geschopt (vandaar die altijd eeuwige enkelpijntjes etc.). Maar nu had hij de bal allang weggeschopt en vond een jongen/man het nog nodig met zijn +/- 120 kg. op Mathijs in de rennen. Waardoor hij eerst een tik aan de zijkant van zijn hoofdkreeg (op zijn pas een half jaar geleden geopereerde oor) en daarna de volle 120kg. boven op zijn hoofd.

Nu is Mathijs ook niet de slankste, de minstwegende of de meest gespierde en haalt met gemakt ook de 100 wel. Maar dit was toch echt te lomp en te bruut. Waar de speler ook nog op had gezegd dat die is normaal moest doen en zich niet moest gedragen als een mietje. Nou als ik erbij was geweest had ik hem eens laten weten hoe het is om een mietje te zijn.

Niemand komt aan mijn ‘gezinnetje’! En al helemaal niet aan mijn Mathijs.

 

Mathijs daarin tegen die is alweer aan het bedenken hoe hij wel zondag op dat verdomde veld kan komen te staan. Al moet ik hem opsluiten in huis, hij komt zondag dus gewoon écht niet weg.

Hij stopt waarschijnlijk pas met voetbal als hij niet meer kan lopen. Ik snap dat echt niet hoor, mannen en voetbal.

Onze kerstboom staat!

1312091

 

Onze kerstboom staat! Al sinds 7 december natuurlijk. Langer dan dat kan ik echt niet wachten hoor!

Okay het is misschien dat wel een nepperd, maar dat maakt mij niet minder blij. Wat minder blij? Blijer zelfs, van echte loop ik 3 weken lang met knal rode geirriteerde ogen rond, no thanks!

Ik leef altijd zo toe naar de kerst, dat terwijl ik de kerstdagen zelf helemaal niks aan vind. Maar de sfeer erom heen wel. Iedereen is relaxt, aardig en warm. Echt december.

Op de kerstdagen zelf zijn altijd de dingen die je moet doen. Van die saaie stomme familie verplichtingen. Maar daarom heen is het geheel je eigen feestje!

 

Nu nog hopen op sneeuw of misschien wel ijs zoals vorig jaar? Oh ik zie mijzelf zo weer wandelen door de sneeuw met de honden. Ik ben dan vooral benieuwd wat Lizzie er van gaat vinden.

Django vond het namelijk niet heel interessant, maar wel koud aan de pootjes.

« Vorige berichten Volgende berichten »